![]() |
![]() |
|
| به عنوان انسان است |
|
سعید موغانلی دن نئچه شعر
۱. سئومک بیر اینتیحاردئر قار چیچئکی گونشه باخئپ سؤلدو سئومک بیر ایتتیهام دئر....سئومک تکجه سئومک دئییل کی سنین منیم ائونون آراسئندا....سئومک بیر اینقیلاب دئر من سئورم و زینداند یام. ۲. گورولدهينده گؤي خاقان آغلادي آنا بولودلار ودنيزين اوزونده آياق ايزي قالدي ياغيش خانيمين
سن اولماياندا آج قاليرام سوسوز قاليرام سن اولماياندا سنسيز قاليرام سنسيز سني سئومک اتهامي بوينومدادير سنسيز تاواما ايشهديلرقانون آديلا من اوتوزورام اؤزومو سن اولماياندا. -هر گئجهم اولدو سحر، غصه فلاکت سنسيز- ۳. سنين گؤزلرين
سنين گؤزلريندن باشلاندى زامان قوى هئچ ايشلهمهسين بوزوق ساعاتلار يالان يالنيش يازسين قيسير تقويملر
گؤزلرينده سئوينج وار حيات وار بير آز دا كدهر باخيشين تانرىنين باغيرتيسىدير
سنين گؤزلريندن باشلاندى تانرى گؤزلريندن اؤنجه قارا بير شئيطانين قوللوقچوسويدوم و گؤزلريندن سونرا ياشيل بير تانرىنين قيزيل بوقچاسى
سنين گؤزلريندن باشلانيرام من بيلهیيمده پوليس كلَفچهلرى اورهیيمده آلا گؤزلرين ساعات يئرينه تيق ... تيق ... تيق ... قووالايير كيپريكلرين ثانييهلرى تاخ ... تاخ ... تاخ ... قووالايير منى پوليسلر واورهييمده دؤيونور زامان و دايانير
آخى گؤزلرينين باريتيندان آچيلير اليميزدهكى سئودا تاپانچالارى و عئينى زاماندا پارتلاياجاق سنين گؤزلرينه كؤكلهنميش اورهك بومبالاريمیز ۴. سعید گون آيدين ياز بير حاديثه دئييل سنسيز ياشيل گؤزلرين قانا دؤنموش ياي گيلاسيديرسا باخ شكي دؤشلرينده قوراليقلارا كئفليدير پاييز و قيرخ ياشيندان باشلانان ساچلاريندي قيش *** قار گولـلهلريله، گولـلهلهنن من ـ و يازيلاردا سئويلن وطن ـ گون آيدين سئوگيليم گون آيدين آي قيز گون آيدين بئش بؤلوك خزر دنيزي و يالنيز ماهنيلاردا اونودولمايان قاراباغ يازي گون آيدين قاراباغ شيكستهسينين قارداشسيز قيز¡ |
|
+ نوشته شده در
Tue 5 Jun 2007ساعت 20:16 توسط eldeniz |
|
|
خدای من!
تو را صدا میکنم در حالیکه نمی دانم هستی یا نه! اما ترجیح میدهم باشی!باشی و بشنوی آن چه درون من میگذرد و یاریم کنی چون به شدت به آن نیاز دارم. خدایا در این زمانه ی های و هوی ها چگونه نفس بکشم؟!چگونه فریاد بزنم با بغضی در گلو؟! مرمانی که نمی دانند و نمی دانند که نمی دانند و خود را برتر از دیگران دانسته و سعی بر تحمیل عقاید خود دارند! مردمانی که خود را به هیچ این دنیا دل خوش میکنند و ما همه داریم و هیچ نداریم! گناه من چیست...؟ عشقی صادقانه یا صداقتی عاشقانه؟! نه...!هیچ یک!گناه من این است که به دنیا آمده ام!به دنیا آمده ام تا زجر بکشم. من محکومم...محکوم به زیستن و تحمل هر چه از آن متنفرم...محکوم به تحمل خودم! بدور از هیا هوی زندگی عاشق شدم!!!به امید راه نجاتی... نمی دانم شاید عشق در افسانه ها باشد شاییییید! اما نه...هیچ راه نجاتی برای من نیست...هیچ دلخوشی برای من نیست...چون من محکومم...!!
|
|
+ نوشته شده در
Tue 5 Jun 2007ساعت 19:47 توسط eldeniz |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
وبلاگ تحليلي - خبري دانشجوي چپ آذربايجاني
|
|
RSS
|