تجمع در دانشکده ادبیات علامه طباطبایی

دانشکده ی ادبیات و زبان های خارجه ی دانشگاه علامه طباطبایی بار دیگر شاهد برگزاری تجمعی

بود که دانشجویان در آن نسبت به کیفیت بد غذا، ناکارآمدی انجمن صنفی ومدیریت غیر پاسخگو اعتراض کردند. اگر چه این تجمع کاملا خودجوش و دلایل شکل گیری آن نیزکاملا صنفی بوده است ولی آنچه مسلم است هیچ گاه نمی توان آن را به صورت مسئله ای جدا و بدون در نظر گرفتن نارضایتی های کلی دانشجویان که پس از روی کار آمدی رئیس انتصابی این دانشگاه هر چند وقت یک باربه صورت های گوناگون خود را نشان داده است بررسی کرد. به طوری که ریشه و آبشخور

این اعتراض صنفی را نیز باید در همان جایی جستجو کرد که به اعتراضات سراسری دانشجویان این دانشگاه در ادریبهشت ماه و خرداد و همچنین تجمع روز 8 آبان سالی که گذشت شکل داده است . یعنی همان نحوه ی مدیریتی که با عملکرد پادگانی خود موجبات تعطیل نهادهای منتقد و تشکل های غیر وابسته ی دانشجویی و در راس آن انجمن اسلامی دانشگاه را فراهم کرده و به این طریق عملا امکان نظارت دانشجویان بر شیوه ی اداره ی خانه ی اصلی خودشان را از آنها سلب کرده است .

در همین راستا و بر پایه ی همین تفکر ریاست انتصابی دانشگاه بود که در انتخابات انجمن صنفی دانشگاه که چندی پیش برگزار شد کلیه ی نامزدهایی که به نوعی در عقاید و فعالیت هایشان از استقلالی نسبی برخوردار بودند رد صلاحیت شدند. و این گونه مسئولین انتصابی دانشگاه با نادیده گرفتن اکثریت دانشجویان این تشکل را نیزبه دست اقلیتی هم سو با خود قرار دادند. بدین ترتیب چند تن معدود از برادران و خواهران ارزشی که هیچ گاه در معرض رای مستقیم دانشجویان قرار نگرفته اند با برخورداری از کلیه امکانات و امتیازات تشکل های مذکور از یک طرف در دفتر بسیج خالصانه به خدمت هم دانشکده ای های خود می رسند!از یک سو برد انجمن اسلامی تصرف شده را به روز می کنند. در دفتری دیگر به فعالیت در جهاد دانشگاهی می پردازند و دست آخرهم گریزی به کار تولید علم در انجمن های علمی می زنند!

و این در حالی است که سهم من و تو از این تخصصی ترین دانشگاه علوم انسانی خاورمیانه ! زندان است و اخراج و بیش از50 ترم تعلیق. تنها به این گناه که متفاوت از آن عده معدود می اندیشیم.

انجمن اسلامی منتخب دانشکده ی ادبیات دانشگاه علامه که همواره مشروعیت خود را از رای مستقیم دانشجویان کسب کرده است ضمن حمایت از کلیه مطالبات به حق دانشجویان اعلام می کند : تا هنگامی که مسیر نظارت و پاسخ خواهی از طریق تشکل های مستقل هموار نشود نمی توان امیدی به اصلاح وضعیت موجود داشت. چرا که هیچ گماشته ای به طور طبیعی توان اعتراض به گمارنده ی خود را ندارد و در تصمیم گیری هایش بیش از آنکه دربند منافع گروهی باشد که به نام آن فعالیت می کند مصالح کسانی را در نظر می گیرد که او را بر مسند کار نشانده است. آن کس توان و شهامت اعتراض دارد که پشتوانه ی قدرت خود را از طریقی به غیر از انتصاب به دست می آورد و این همان حلقه ای است که امروز در انجمن صنفی، انجمن اسلامی تصرف شده، بسیج و دیگرتشکل های دانشگاه علامه گم شده است